چاوشی،قمارباز،بی نام و همان حباب همیشگی

قصد به نگارش سطور طویل و بیان مکرراتی که مدت هاست دیگر دل و دماغش وجود ندارد، نیست. منتها دست به قلم شدن مجدد برای خواننده محبوب یک دهه پیش و به اشتیاق آمدن رو میتوانم به فال نیک بگیرم.
آن هم با شنیدن یک قطعه بی کیفیت و یک دقیقه ای با ملودی که مدتهاست مانندش ساخته و خوانده نمیشود.
به هر حال شاید بشود معامله عادلانه ای بین اشتیاق شدید برای رو شدن دست قمار باز و تلخی شنیدن بی کیفیت و زود هنگام اثر کرد و لذت برد از این خط ملودی عجیب و گوش نواز .
آهنگی که میتواند آن را زمزمه، رندانه تصویر برداری و اعلام کند در چه عمقی از این بحر تفکری سیر میکند. شاید هم علت نوشتن این سطور از لذت دیدن چاوشی عصیان تر از قبل باشد. عصیانی که گاه و بی گاه نمود پیدا کرد و امروز شاهدش هستیم. از این منظر این عصیان و به طبع آن انقلاب ایدئولوژیکی خویش را به حدی مهم دانسته که نقش و نگارش بر خلاف عرف جاری جامعه موسیقی مجاز داخل کشور بر روی سرش کاملا نمایان ساخته است.
خارج از این چهارچوب های کاراکتری هنرمند محبوبمان نیاز به یاد آوری میباشد که چنین خود ممیز چراییم. لطفا از اسم اصلی آلبوم حمایت و در نوشتارهایمان از قمار باز استفاده کنیم. شاید آقای چاوشی برخلاف میل باطنی مجبور گردیده باشد لیکن اصراری به تبعیت برای من و شما وجود ندارد !طبیعتا این اسم میتواند بیشتر لذت بخش باشد.
آنچنان که از شواهد پیداست گویا باید منتظر آلبومی باشیم که محسن چاوشی تمام ایده آل هایش را اجرا و تمام تجاربش را قمار کرده باشد روی این اثر، همانقدر مهم که اصرار عجیبی به تغییر ندادن اسم آلبوم داشت.
قمار باز مطمئنا آلبومیست که این پتانسیل را دارد منحنی چاوشی را بجای سقوط آرام آرام ، جهشی مثبت دهد و بر عکس میتواند عاقبت قمار باز قهارمان را به فرش بیاورد. این حبابی است که همیشه قبل از آلبوم های جدید این مولف بوجود می آید. این بار ولی کاملا متفاوت، دیگر خبری از هم‌فکری تنظیم کننده های دیگر ، مدیر هنری ! ، میکس و مستر و غیره نیست و خود محسن چاوشی یک‌تنه تمام کار را بر دوش کشیده است.

دکتر حسین محمودپور